พื้นที่ของบอส

สวัสดีเพื่อนๆที่น่ารักทุกๆคน หวังว่าคงมีความสุขกับเอนทรี่นี้...เรื่มกันเลย

...ก่อนอื่นหวังว่าเพื่อนๆคงจะคิดตามpart I เรียบร้อยแล้วนะ ถ้ายังไม่ได้อ่าน ต้องไปดูก่อนนะเดี๋ยวจะไม่รู้เรื่อง

(ข้อความที่ขีดเส้ยใต้ ได้รับแรงบันดาลใจจากบัวชัวร์เรียนพิเศษที่ชอบขู่เราเรื่อยๆให้เก็บให้ครบทุกคอร์ส)

 

...เอาล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า

เนื่้่องจากไม่อยากให้โลกร้อนไปกว่านี้แล้ว และถึงอย่างไรก็ไม่สามารถหยุดการเผาใดใดของใครได้หรอก

ผมก็เลยถือโอกาสเสนอ สิ่งประดิดฐ์จากผงวิเศษ(ชื่อมั่วขึ้นเอง จากผงในงานholi)ที่เรียกว่า

.

.

.

(แทน แท แด แด้น แท่น แทน แท๊น)...ยางพิเศษ

ก็ขอให้ทุกคนนึกภาพยางรถปกติที่จะมีสีสันแปลกตาตามสีผงวิเศษที่คุณชื่่่่่่่่่่นชอบmixกันตามรสนิยมส่วนตัว

 

นักการตลาด-แล้วมันเกี่ยวกับการการช่วยเหลือโลกอย่างไร?

นักประดิดฐ์-ก่อนอื่่่่นก็ยอมรับก่อนว่านี่้ป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุนะครับ สิ่งประดิดษฐ์นี้จุดประสงค์หลักมีไว้เพื่อรองรับปัญหาของผลจากการเผายาง(ในประเทศไทย) เมื่อยางพิเศษนี้ถูกเผา ผงวิเศษเมื่อได้รับความร้อนก็จะกลายเป็นควันที่มีประโยชน์ต่อร่างกายแถมยังมีสีสันสวยงามด้วยลอยเคว้งคว้างสู่ชั้นบรรยากาศโอ้อวดสีสันที่มีอยู่ในตัวของมัน นับว่าเป็นการตีโจทย์แตกด้านการตลาดในไทยด้วยซ้ำ จากสถิติการชุมนุมที่มีความรุนแรงเพื่มขึ้นอย่างมากในช่วงทศวรรษนี้ และ ยางรถดำๆนี้เริ่มมีบทบาทมากขึ้นในการทำลายโลกของเรา

 

นักการตลาด-ลูกค้ากลุ่มเป้าหมายคือใคร?

นักประดิดฐ์-รถทุกคันในประเทศไทย

นักการตลาด-คุณจะบ้าเปล่า! ยางคุณปกติที่ไหนกัน ขับรถที่มียางอย่างคุณ ไม่โดนตำรวจเเจกใบสั่งก็บุญแล้ว!

นักประดิดฐ์-โธ่! เรื่องนี้เป็นเรื่องของการตลาดล้วนๆ คุณอยู่วงการนี้แท้ๆ คุณเดาไม่ออกหรอ?

นักการตลาด-เปล่า ผมจะไปรู้อะไร ผมไม่ใช่นักการตลาด ผมแค่อยากเป็นนักการตลาด

นักประดิดฐ์-อ่าว แล้วคุณปล่อยให้ผมเรียกคุณนักการตลาด เพื่ออะไร?

นักการตลาด-ความสุขผม...เอาเป็นตอนนี้ รถทุกคันในไทยคันไทยจะใช้ยางคุณ?

นักประดิดฐ์-ทุกคันเลย ผมรับประกัน!

นักการตลาด-แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะ ไหนว่าเป็นเรื่องการตลาดแท้ๆ?

นักประดิดฐ์-ติดตามตอนต่อไป

นักการตลาด-อะไรนะ ผมไม่เข้าใจ?

นักประดิดฐ์-ติดตามตอนต่อไป ตอนนี้ผมขี้เกียจบอกแล้ว !

 

ผู้อ่านบล็อกนับล้าน-โธ่!จะไปแล้วหรอ เค้าอยากรู้ว่าต่อไปจะทำอย่างไรต่ออ่ะ

ผู้เขียนบล็อก-เอานะ  เจอกันตอนหน้าเถอะ สำหรับตอนนี้ผู้เขียนง่วงนอนแล้ว

ผู้อ่านบล็อกนับล้าน-รีบๆเขียนตอนต่อไปน้าาาา เค้าไม่อยากรออีกแล้ว จากตอนแรกมาตอนกลาง แสนจะนาน

ผู้เขียนบล็อก-แล้วจากตอนที่แล้วถึงตอนนี้รอมานานเท่าไหร่แล้วล่ะ?

ผู้อ่านบล็อกนับล้าน-รอมาปีกว่าๆแล้วนะ

ผู้เขียนบล็อก-งั้น รออีกสักนิดคงไม่เป็นไรนะ (ไม่เจ็บนะ ไม่เจ็บหรอก)

 

เอาล่ะ อย่างไรก็เจอกันตอนหน้าล่ะกันนะ